หายนะ…เพราะขาดวินัย…

 

สมัยผมเป็นผู้บริหารสนามบินอยู่ต่างประเทศ…
เจ้านายฝรั่งเดินมาชี้หน้าด่าผมว่า…

มึงเป็นผู้บริหารที่เฮงซวยมาก…

ผมตกใจแต่ก็หัวเราะ…แล้วสวนคำทันทีทันใดว่า…

มึงผิดแล้ว…นี่แสดงว่ามึงไม่รู้จักกู…
ทุกคนรู้ว่า…กูคือผู้บริหารที่เก่งที่สุด…
ประสบความสำเร็จสูงสุด…
ในรุ่นเดียวกัน…ที่เข้ามาทำงานพร้อมกัน…

มันบอกว่า…

กูไม่รู้ว่า…มึงสำเร็จยิ่งใหญ่ขนาดไหน…
แต่ในสายตากู…มึงคือผู้บริหารที่เฮงซวยที่สุด…

เฮงซวยยังไง…? ไหนว่ามาซิ…

มึงเป็นผู้บริหาร…ที่ขาดวินัย…วินัยอ่อนมาก…

นี่ถ้าเป็นระเบียบในสนามรบ…ทหารที่ขาดวินัย…เขาจะเอาไปยิงทิ้ง…

ขืนเสี่ยงใช้ทหารประเภทนี้…จะทำให้กองทัพเสียหาย…และพ่ายแพ้สงครามได้…

 

ผมฟังแล้วตกใจ…
แสดงว่าคนที่ขาดวินัยนี่…เฮงซวย…และไร้ค่ามาก…
ผมก็ถามต่อว่า…ผมขาดวินัยยังไง…?

มันบอกว่า…

นี่เป็นจุดอ่อนของผู้บริหารไทยทุกคน…

ที่มันมองเห็นคือ…เวลาที่ลูกน้องทำผิด…ยืนดูเฉย…ไม่เรียกมาว่ากล่าวตักเตือน…

ผมบอกว่า…มันเป็นความผิดเล็กน้อย…หยุมหยิมเกินไป…

มันบอกว่า…

 

วันนี้เป็นความผิดเล็กน้อย…แต่พรุ้งนี้…มันจะใหญ่ขึ้น…
แต่ถ้ายังไม่เตือน…
เดือนหน้ามันจะใหญ่เป็น 30 เท่า…

และถ้ายังไม่เตือน…
อีก 3 เดือน…มันจะใหญ่มาก…เป็น 100 เท่า…จนทำให้หลายคนเดือดร้อน…

รวมทั้งมึงด้วย…และเมื่อถึงวันนั้น…มีคนไปเตือน…ไปลงโทษ…

ไอ้คนทำผิด…

มันจะถามว่า…กูทำผิดอะไร…
กูทำแบบนี้มา 3 เดือนแล้ว…ไม่เห็นมีใครว่าอะไร…
มึงเป็นใคร…มาเสือกเรื่องอะไรของกู…

เจ้านายกูยังไม่ยุ่ง…

แล้วจากนั้น…ก็ไม่มีใครว่ากล่าวตักเตือนมันได้…
จนกว่าจะเกิดเหตุใหญ่โต…จนควบคุมไม่อยู่…ดือดร้อนกันทั้งบริษัท…หายนะกันทั้งประเทศ…

ผมฟังแล้วก็ยิ้มๆ…นึกเถียงในใจว่า…
เหตุการณ์นี้…ไม่มีทางเกิดขึ้นกับกูหรอก…เพราะกูเก่ง…

 

ต่อจากนั้นไม่นาน…ประมาณ 3 หรือ 4 เดือน…ลูกน้องผม…ขับรถ…ชนเครื่องบิน…
นำหายนะมาสู่ผม…และบริษัท…ชนิดที่รับมือไม่ทัน…
สาเหตุเป็นเพราะ…ขาดวินัย…
เหมือนกับที่เจ้านายฝรั่ง…เคยด่าผมไว้…เปี๊ยบเลย…

 

เรื่องมีอยู่ว่า…

 

 

ทุกเช้าก่อนนำรถออกไปทำงานในสนามบิน…
มันต้องเช็คความพร้อมของรถ 25 รายการ…
ตาม Check list ที่เขาทำไว้…
แต่คนไทย…มันเก่งมาก… 25 ข้อ…เช็คเสร็จภายใน 1 นาที…

ทำเครื่องหมายถูก…ทั้ง 25 ข้อ…ภายใน 1 นาที…
โดยไม่ต้องดูรถ…แล้วเซ็นชื่อกำกับ…แสดงว่า…เช็คแล้ว…

ไม่ต้องเช็คหรอกเจ้านาย…เช็คทำไมทุกวัน…เมื่อวานก็เช็คแล้ว…
เมื่อคืนนี้…รอบกลางคืนก็เช็คแล้ว…รถไม่มีปัญหาหรอก…

ทำไมถึงต้องเช็คทุกวัน…มันบ่อยเกิดความจำเป็น…

ผมพยักหน้าเห็นด้วย…

 

พอรถชนเครื่องบิน…ก็ทำการสอบสวน…
ปรากฏว่า…รถคันนี้…ไม่ได้เช็คสภาพมากว่า 6 เดือนแล้ว…
แต่มีบันทึกว่า…เช็ควันละ 2 ครั้ง ทุกวัน…ตลอด 6 เดือนเต็ม…
เพราะมันใช้วิธีเช็คแบบเดียวกัน…

คือขีดเฉพาะ Check list…
แต่ไม่ได้ตรวจสภาพรถจริงๆ…

จากเหตุการณ์วันนั้น…ผู้เกี่ยวข้องลูกลงโทษกันถ้วนหน้า…
ผมในฐานะผู้บริหาร…ที่รับผิดชอบในวันนั้น…
เกือบถูกไล่ออก…

คนไทยทั้งหมด…ที่ทำงานที่นั่น…
เสียศักดิ์ศรี…อย่างรุนแรง…
พวกฝรั่งมองคนไทย…ด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม…
ว่าเป็นพวก…ไม่ได้เรื่อง…เฮงซวย…ไม่มีวินัย…
ทำผิดคนเดียว…
ถูกประนามกันทั่วประเทศ…

จากสุดยอดหนังสือดี…เปลี่ยนปัญหา…ให้เป็นโอกาส…2

ฉันฉันน์ ลวางกูรพสิษฐ์…

(สมคิด ลวางกูร)